Ode aan papa

Ode aan papa

Door Klien Peters

Op de Aperots hebben wij het regelmatig over onze belangrijkste doelgroep: de mama’s van Nederland. Want hoe je het ook wendt of keert; mama knows best. Zo blijkt dat moeders zelfs bepalen waar vaders met hun jonge kinderen gaan sporten (bij Monkey Moves dus 😉). Mooi hè die moeders. Daarom besteden wij veel aandacht aan die spil in menig gezin. Uiteraard uitzonderingen daargelaten. Juist die uitzonderingen bevestigen die regel. Mij valt nu des te meer op hoe belangrijk de door corona thuiswerkende papa is geworden de afgelopen twee maanden.

Ontploft huis

Situatieschets… Ontploft huis (moeders knijpt oogje toe en trekt zich terug op de wc met een bak koffie, peuter en kleuter in pyjama of nog minder (mijn dochter van 2 is in de regel het liefst bloot. Ja zelfs met 10 graden). Papa, met corona-kapsel (hoppa: tien punten voor de corona-bingo), T-shirt uit zijn broek, in zijn linkerhand een kop koffie en in zijn rechterhand zijn vastgegroeide iPhone. Die laatste wordt vakkundig soldaat gemaakt door eerder genoemde kleuter, want… “Papa, ik wil stoeien!”

Stoeien met papa betekent onderste boven heen en weer zwaaien aan de enkels terwijl papa met luide stem “hoor die klokken maar eens luiden, BIM BAM!” zingt. Op de laatste BAM vliegt de kleuter met een fijn boogje hop bovenop de bank. “Ik ook, ik ook, ik ook”, roept dan de peuter. Ik kijk voorzichtig om de deur van de wc en aanschouw dit toch wat ruwe tafereel.

Papa’s boomhut

Oh en nog een mooie! Onze zoon werd 5 op 16 maart, de dag na de eerste persconferentie. Traktatie stond klaar, kinderfeestje in potlood gereed. BAM kinderdroom in duigen. Gelukkig was daar papa. Want papa – superheld – maakte voor Dex een boomhut. En nee, niet zomaar een boomhut. Een boomhut waarbij je een heuse trap van 5 meter (SLIK) voor nodig hebt om binnen te komen. Een boomhut waarvoor kinderen uit de buurt een blokje om lopen om te komen spelen. Een boomhut die – eerlijk is eerlijk – mama nooooooit gemaakt zou hebben. Het is zelfs zo erg dat mama het liefst gewoon helemaal niet kijkt als er op grote hoogte wordt gespeeld op een pallet aan een spanband (hij is echt veilig hoor 😉 papa heeft er namelijk hoogstpersoonlijk eerst zelf in staan springen).

 

Ode aan de papa

Bij dezen dan ook mijn ode aan de papa! Kinderen bloeien en groeien door jullie. Rode blosjes bewijzen dit. Ik snap echt wel dat dit niet voor altijd is. Maar… wie weet, houden we ‘na corona’ toch wel wat vast van deze bijzondere tijd. Ik hoop het in ieder geval. Zeker om er nog maar een cliché in te gooien: ze zijn maar zo kort klein.

En zodra dat niet meer kan, boekt mama toch gewoon een proeflesje Monkey Moves. Waar papa dan naartoe kan om daar lekker verder te stoeien. Haha! Ik zie jullie graag.